من در پی خویشم

قامت می بندم بر روی سجاده ایی که هر روز به انتظار وصلش پهن می شود

و آغاز می کنم همان زمزمه های همیشگی را ...

و هر بار که می خواهم خود را جاری ببینم در لذت حضورش ،

شرمنده می شوم از تک تک کردارهایی که جز ندامت حاصلی ندارد ....

نمی دانم شاید هیچ گاه نرسم به آن جایی که حق بندگی ام

 و حق خداوندی اش را به جا بیاورم ...

خداوندا :

با نوای استغفارم بفرست دریای هدایتت را و بشوی هر آنچه

تو را  از من باز می دارد ...