خلوتم را با حضورت پر کن....
خدای من....
مرا چه می شود ! که بر آنکس که قامتم را تازیانه زد، سایبان می شوم....
مرا چه می شود! که به حال آنکس که دلم را را شکاند اشک می ریزم ....
مرا چه می شود.....!
می آیند، می شکنند، و می روند...
و همینان بر می گردند ، درد و دل میکنند و کمک می خواهند...!
خدای من....
مرا چه می شود که به مهربانی می فشارم آنان را،
که شکستند اطلسی هایم را...
خدای دوست داشتنی من...
می بخشمشان ...تنها به خاطر تو...
تا سهم ات را در دلم بیشتر کنم....
مهربان ترینم ....
پناه می برم به تو از بی عشقی
که تو مرا
ذره...
ذره ....
با عشق آفریدی.
.
.
.
از میان این همه حرف ...
این همه کلمه...
کوتاه ترین کدام است برای گفتن همه چیز...
سکوت
سکوت
سکوت
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم مرداد 1388ساعت 12:58 توسط سمانه
|
